قبل از هر چیز باید از همه‌ی دوستانی که به این‌جا سر می‌زنند، به‌خاطر به‌روز نکردن این وبلاگ، معذرت‌خواهی کنم. کامنت‌ها و ای‌میل‌های بعضی از دوستان هم بیش‌تر شرمنده‌ام کرد. من بیش‌تر از همه از کامنت جناب احمدی‌نژاد در پست قبل خوش‌ام آمد:

ميگم نكنه سوسك خوردي مرحوم شدي ؟ كجايي بابا د بيا بنويس يه چيزي.

راست‌اش مسئله این نبود که وقت کافی برای نوشتن نداشته باشم. به‌هر حال صرف چند ساعت در هفته کار خیلی سختی نیست. ولی نمی‌دانم چرا دست‌ و دل‌ام به نوشتن نمی‌رفت. البته از شما چه پنهان یک کمی هم سرم شلوغ بود. از یک طرف با دوست دخترم مشکلاتی داشتم. از طرف دیگر داشتم درباره‌ی کارهایی که در پایان‌نامه‌ام انجام دادم مقاله می‌نوشتم که وقت زیادی می‌گرفت. به‌علاوه، به‌طور منظم شروع کردم به ورزش کردن. در این مدتی که وبلاگ نمی‌نوشتم، یک‌ روز در میان پنج کیلومتر می‌دویدم. البته نمی‌توانم تند بدوم. مثلن پنج کیلومتر را در ۲۵ دقیقه می‌دوم. ولی هم‌این هم برای من خوب است.

خلاصه دوباره می‌خواهم این‌جا را فعال کنم. :)