Feb
17
باز هم یک خبر جالب خواندم و گفتم خوب است خلاصهاش را اینجا بنویسم. یک تحقیق نشان داده که حساسیت ما نسبت به کشته شدن یک انسان بیشتر از حساسیت ما نسبت به یک قتل عام هست. آقای پل اسلاویک (Paul Slovic)، محقق دانشگاه اورگان (Oregon)، این تحقیق را انجام داده.
اسلاویک میگوید:
ما همهی تلاشمان را میکنیم تا یک قربانی را نجات دهیم، چه آن قربانی انسان باشد چه حیوان. ولی وقتی تعداد قربانیها زیاد شود ما حساسیت خودمان را از دست میدهیم. واکنش ما نسبت به مرگ ۸۸ نفر فرقی با واکنشمان نسبت به مرگ ۸۷ نفر ندارد. این مدل ناراحتکننده است زیرا میگوید ارزش جان انسانها یکی نیست و وقتی مشکل بزرگ شود، ما حساسیتی از خودمان نشان نمیدهیم.
اسلاویک به نسلکشیهای ارمنستان، اوکراین، آلمان نازی، و روآندا اشاره میکند و میگوید:
ما باید بفهمیم که چرا اینگونه هستیم که نسلکشی هنوز متوقف نشده است. اگر به این سوآل جواب ندهیم و چیزها را عوض نکنیم، شاهد قرنی خواهیم بود که دوباره نسلکشی در آن وجود خواهد داشت.
آقای اسلاویک قبلن هم در این زمینه تحقیق کرده بود. او یک بار به گروهی از افراد مورد آزمایش، عکس هشت بچه را نشان داد و گفت اینها برای درمان بیماریشان در مجموع به ۳۰۰هزار دلار نیاز دارند. یک بار دیگر عکس تنها یک بچه را نشان داد و گفت این بچه به ۳۰۰هزار دلار نیاز دارد. بیشتر افراد مورد آزمایش مایل بودند به آن بچهی تکی کمک کنند.
در یک آزمایش دیگر او سه عکس به افراد مورد آزمایش نشان داد: عکس یک پسربچهی گرسنهی آفریقایی، عکس یک دختربچهی گرسنهی آفریقایی، و عکس این دو کودک با هم. افراد مورد آزمایش نسبت به عکسهای تکی دلسوزی نشان دادند ولی شدت دلسوزی برای عکس دوتایی کمتر بود.
اسلاویک میگوید: «این یک تمایل روانی دردناک هست. ظرفیت ما برای دلسوزی محدود است، حتا برای دو نفر.»
منبع: Live Science
شايد يك جور ديگه هم بشه مساله رو ديد: وقتي كه كشته شدن يك نفر رو ميبينيم، به نوعي احساس ميكنيم كه طرف تنهاست و شايد بيشتر براي تنها بودنش دلسوزي نشون ميديم. وقتي كه احساس ميكنيم طرف در اون درد ديگه تنها نيست (حتا اگر اين درد همون كشته شدن باشه)، وجدان راحتتري خواهيم داشت و مسووليت كمتري احساس ميكنيم، چرا كه هرچي كه باشه و هر مصيبتي هم كه كشيده باشه، به تنهايي اون بار رو به دوش نكشيده.
یه حالت دیگه هم داره ، همیشه این جور مواقع زنان و بچه ها اهمیت بیشتری پیدا میکنن!
مثلا امروز در بمب گذاری 50 نفر از جمله 5 زن و 10 کودک کشته شدند ، انگار بقیه سیاهی لشگرتر بودند!
جالب بود؛
با روزبه موافقم.
چه جالب … من کشف نکرده بودم اینو در مورد خودم …
يادم ميايد تو يك فيلم يك عبارت جالب بود :
كشته شدن يك نفر فاجعه است ، كشته شدن صدنفر اتفاق
همين ، فقط خواستم چيزي گفته باشم .
Man ham dar modere in tahghigh khoonde boodam, kheili jaleb bood, mamnoon!
K
خیلی جالب بود. به نظر من هم این حرف درسته و میشه انتظارش رو داشت.
A single death is a tragedy; a million deaths is a statistic.
شايد به اين خاطر باشه كه وقتي ميشنويم يك نفر در خطره خودمون رو جاي اون ميذاريم و يجورايي احساس “تمايل به بقا” باعث ميشه كه از خودمون در قبال موقعيت اون فرد واكنش نشون بديم..اما وقتي پاي چند نفر در ميونه ديگه اون همدردي ناشي از “تصور خود بجاي ديگران” از بين ميره و نوعي واكنش در ما سر ميزنه كه قطعا يك عده آدم مثلا 10 نفر قدرت دفاع از خود در برابر خطر رو دارند.. و همين باعث ميشه واكنش كمتري نشون بديم.
فقط این مورد نیست متاسفانه.
هیچ وقت نتونستم دوتا گربه با هم داشته باشم،یا اینکه روزی بخوام بیشتر از یه بچه داشته باشم…برای من غیر ممکنه.
احساسم برای یک نفر یا یک چیزه،بیشترش رو نمیتونم.واقعآ پیچیدست.به شکل رقت باری انگار محدودیم…
من این موضوعو حس کرده بودم. ممنون مطلب جالبی بود.
شايد منطقي نباشه ولي واقعيه. چرايش را نميدانم ولي درك ميكنم! همه همينطوريم.
baraye man natijeh giri va estedlaali(?) ke aghaye slavik karde ghabele hazm o ghabool be onvaane ye tahghigh ya asle elmi nist.
من یادمه توی فیلم سخره نورد (cliff hanger)، سر دستهٔ تبهکارا یک جا میگه که: اگر یک نفر رو بکشی، قاتلی. اگر یک میلیون نفر رو بکشی، قهرمانی.
فکر میکنم به این دلیل باشه که وقتی ما با فردی که نیاز به کمک داره روبهرو میشویم
حتما به این فکر میافتیم که چه جوری کمکش کنیم ولی خب حالا فرض کنیم که با جمعیتی که نیاز به کمک داره مواجه شویم مطمعنا چون نمیتونیم کمک کنیم دلمان هم نمیسوزه.ولی اگه تعداد زیادی باشیم به این فکر میافتیم که جوری کمک کنیم.
عجيبه، هيتلر هم همين رو ميگفت! اون مي گفت من فقط يك نفر رو كشته ام زيرا نميشه نفس انسان ها رو جمع بست!
ولي من وقتي خبر قتل عام رو ميشنوم به تك تك اونها فكر مي كنم. به نظر من علت كاهش حساسيت آدمها دقيقا” همون ظرفيت محدود براي دلسوزيه!!
بله ،ظاهرا استالین هم گفته مرگ یک نفر فاجعه ایی ست ولی مرگ هزاران نفر تنها عددی ست بر روی کاغذ.
يونانیهای خوشتيپ، ايرانیهای وحشی!…
هفتهنامه چلچراغ- هيچ دقت کردهايد که ما چند بار و به چند چيز اعتراض کرديم و چند بارش را موفق شديم تا حرف خود را به کرسی بنشانيم؟ از حق اگر ن…
خود كرده را تدبير نيست با اين وضعيت مملكت ما يك نگاه به اقاي احمدي نژاد و سر و وضعش نمادي از يك ايراني در دنياست ديگر با فيلم هم كاري نداريم