Sep
3
احتمالن فیلم الماس خونین (Blood Diamond) را دیدهاید. داستان آن فیلم دربارهی جنگ داخلی سیرالئون بود؛ جنگی که هزینهاش از تجارت الماس تأمین میشد. ظاهرن وضع سیرالئون این روزها بهتر است، ولی متأسفانه این روزها فاجعهی مشابهای در جمهوری دموکراتیک کنگو دارد رخ میدهد.
دیروز، بخش جهانی بیبیسی دربارهی وضعیت بحرانی کنگو حرف میزد. البته قبلن هم دراینباره شنیده بودم. هدف گروههای درگیر در کنگو کنترل بر منابع معدنی این سرزمین است؛ منابعی مثل قلع، تنگستن، تانتالیوم، و طلا که کاربرد گستردهای در وسایل الکترونیکی مدرن دارند. برای مثال این منبع میگوید که ۶۵ تا ۸۰ درصد تانتالیوم استخراجشدهی جهان در وسایل الکترونیکی مثل موبایل، لپتاپ، دوربینهای دیجیتال، و امپیتری پلیرها استفاده میشود. سود سرشار تجارت این مواد معدنی باعث میشود که گروههای درگیر در کنگو دست به انواع جنایات سازمانیافته بزنند؛ جنایاتی مثل قتل و غارت، تجاوز جنسی، استفاده از کودکان در جنگ، و بردهداری.
داشتام فکر میکردم که هر کدام از ما با خریدن وسایل الکترونیکی داریم در این جنایتها سهیم میشویم. بهنظرم یک راه ساده برای متوقف کردن این جنایتها این است که مسئولانهتر رفتار کنیم و مثلن برای فخرفروشی به دیگران، هر سال یک گوشی موبایل یا لپتاپ نو نخریم. راه دیگر این است که از خریدن مارکهایی که معلوم نیست مواد اولیهشان را از کجا تأمین میکنند دوری کنیم. شما هم اگر راه دیگری به ذهنتان میرسد لطفن در کامنتها بگویید.
آیا شرکتهای تولیدی بر روی وبسایتهایشان مینویسند که مواد اولیهشان را از کجا خریدهاند؟ بعید میدانم. حدس میزنم فاصلهی بین شرکتای چون اپل یا دل و غیره با تولیدکنندهی مواد لازم بیش از دو سه مرحله باشد و در نتیجه اینها جزو اطلاعات راحت قابل دسترس برای خریدار نیست (البته این را حدس میزنم. هیچ جستجویی نکردهام).
اما از طرف دیگر، میتوان از شرکتها خواست که به چنین خواستای تن دهند. نه الزاما با شیوههای ساکت (مثل کمتر خریدن که بعید میدانم چندان تاثیری در سطح جهانی بگذارد) بلکه با شیوههای پر سر و صدا. یعنی کمپینای تشکیل داد و گفت انتظار خریدارها این است که چنین چیزهایی برآورد شود. تا حدی شبیه به کمپینهای محیط زیستی که باعث شده است شرکتهایی مثل اپل هم کامپیوترهای سبزتری بسازند و هم اینکه این ویژگیشان را جزو تبلیغهایشان بیاورند (یک جورهایی بازیی برد-برد میشود).
این که نشد راه حل دوست عزیز. لابد فردا که مثلا جنگ سر منابع آبی هم شروع شه باید به خاطر آب خوردن احساس گناه کنیم!
حساست و دقت نظرت ستودني هست.
مي توان بجاي نخريدن اطلاع رساني كرد يعني همين كاري كه شما انجام دادي
يا حمايت از مردم اين كشورها به صورت هاي مختلف.
اگر چه كه فكر مي كنم اطلاع رساني بهترين كار است
تجربه عراق و افغانستان به ما نشان مي دهد دموكراسي زوري و وارداتي براي مردمي كه مهمترين مشكلشان ناآگاهي هست بيشتر يك سم است تا درمان
شادزي
حساسيت و دقت نظرت ستودني هست.
مي توان بجاي نخريدن اطلاع رساني كرد يعني همين كاري كه شما انجام دادي
يا حمايت از مردم اين كشورها به صورت هاي مختلف.
اگر چه كه فكر مي كنم اطلاع رساني بهترين كار است
تجربه عراق و افغانستان به ما نشان مي دهد دموكراسي زوري و وارداتي براي مردمي كه مهمترين مشكلشان ناآگاهي هست بيشتر يك سم است تا درمان
شادزي
به سولوژن: حق با شماست. شرکتها نمینویسند که مواد اولیه از کجا آمده و گزارشهای مستقل هم فکر نکنم آنقدر زیاد باشد که بشود این چیزها را فهمید. در مورد راه حل کلی با شما موافقام.
به شاهین: بهخاطر آب خوردن که نه، ولی بهخاطر مثلن ماشین شستن یا باغچه آب دادن شاید
به نادی: بحث دموکراسی خب پیچیدهتر هست. بحث من اینجا محدود به هماین منابع معدنی آفریقاست.
سیستمی در ژاپن وجود داره به اسم Fair Trade. البته فکر کنم که مختص فقط ژاپن نباشه و در بقیهء کشورها هم موجود باشه. در این سیستم، همونطور که از اسمش پیداست، خرید و فروش اجناسی که در مرحلهء ساختش به سازنده ظلم کرده باشه، ممنوع هست. متأسفانه هنوز رونق پیدا نکرده و خیلی ها از وجودش بی اطلاع هستند، اما مغازه های وِیژهء اون در بعضی نقاط وجود داره و تمام مراحل ساخت اجناس وارادتی اون مغازه رو در کشور سازنده چک میکنه که مثلاً از کارگران خردسال استفاده نکرده باشه یا کارگران رو به بیگاری نگرفته باشه و غیره. فکر کنم با خرید از این مغازه ها یا اجناسی که مارک «فیر ترید» رو دارن و تبلیغش بین آشنایان میشه این حرکت رو تقویت کرد. با جستجو در گوگل میتونید اطلاعات بیشتری در این مورد پیدا کنید.
ایدهی خوبیست این ایده در کنار کمک به مردم ستم دیده در آفریقا بصورت همزمان هزاران نفر را در کارخانه ها و فروشگاهها بیکار خواهد نمود
نه ایدهی پسر فهمیده راهگشا هست و نه ایدهی سولوژن
به شونصد دلیل
در مورد تشکیل کمپین، چرا بعضیهاشون سه روزه به نتیجه میرسن، اما بعضیهاشون شصت سال هم گلوی خودشون رو پاره کنند باز اثری نداره
به نظر من، مسائل پشت پرده، یه فاکتور خیلی مهم در موفقیت یا ناکامی کمپین میتونه باشه
ضمن اینکه شدیدا اعتقاد دارم که اخلاق نه در تجارت و نه در سیاست، به هیچ عنوان جایگاهی نداره و اگه یه تاجر بخواد دنبال اخلاق رو بگیره، دو روزه باید بره سر ِ چهارراه کاسهی گدایی دست بگیره
شرکتها با توجه به منافعشون میتونن با هم زد و بند کنند. از کجا معلوم که این گور خری که به تو فروخته، همون خری نباشه که از کنگو گرفته و توی مسیر اون رو رنگ کرده باشه
با این حال خودم در زندگی شخصیام تا اونجا که بتونم، این تریپ مسائل رو رعایت میکنم تا آگاهانه یا ناآگاهانه شریک جنایات نشوم
به محمد(نفر قبلی): به نظرت، هزاران نفر بیکار بشن بهتره، یا اینکه هزاران نفر “قتل و غارت، تجاوز جنسی، استفاده از کودکان در جنگ، و بردهداری” بشن؟
ضمن اینکه زمین خدا به این بزرگی، از این کار اگه بیکار شدن، برن دنبال یه کار جدید
به کهکشان: البته ایدهی Fair Trade خیلی خوب است. ولی اجرایاش برای محصولاتی که ارزش افزودهی زیادی دارند خیلی سخت است. فکر کنم بیشتر به درد محصولات غذایی و پوشاک بخورد.
به محمد: خب زندگی همهاش اولویتبندی است. اگر کسی معتقد باشد که اشتغال عدهای در کارخانهها و فروشگاهها مهمتر از نابود شدن زندگی عدهای دیگر است، خوب است تا جایی که میتواند خرید کند.
با نظرات ه سولوژن و کهکشان موافقم و البته پاسخ شما
اگرچه کمی پیچیده تر از این به نظر می رسه اما به من هم با راه حل هایی که آورده اید موافقم.
البته راه حل هایی که آوردی هم از همان منبع است که چند راه حل دیگر و تحلیل هم ارایه داده است
آقا فیل تره این منبعت که !اَه
به n: جدی؟ واقعن نمیدونم دیگه چرا یک همچین وبسایتی رو فیلتر کردن
ممنون.
مطلب من رو هم که مدتها پیش نوشتم ببینید:
«کنگو و جنگ بر سر منابع معدنی کمیاب»
http://hossein.wordpress.com/2008/11/18/congo_war/
راستی اون سایته فیلتر نشده، فقط لینکتون به خاطر وجود برخی کلمات! در دسترس نیست.